Міёрскі раённы выканаўчы камітэт
Дата 15 лютага 1989 года, калі апошнія часткі савецкіх войскаў выйшлі з Афганістана, упісана ў гісторыю краіны як радасны і смутны дзень. Гэта свята са слязьмі на вачах, якія не высушылі мінулыя дзесяцігоддзі.
Кожны год у марозны февральскі дзень людзі прыходзяць да мемарыяла на вуліцы Воінаў-інтэрнацыяналістаў. Вельмі сімвалічна назва помніка – «Баль». З болем у сэрцы ўспамінаюць ветэраны пра перажытае, моцныя мужчыны, якія прайшлі жахлівыя выпрабаванні, з цяжкасцю стрымліваюць камень у горле.
– Для нас афганская вайна – гэта гордасць і боль. Гордасць за тое, што мы з гонарам выканалі свой абавязак, годна рабілі мужчынскую справу. І гэта адзначана дзяржаўнымі ўзнагародамі. Двайра ураджэнцаў Віцебшчыны – Васіль Шчарбакоў і Васіль Піменаў – удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. А боль за страту сяброў. У Афганістане загінулі 160 нашых землякоў і каля 1,5 тысяч чалавек, якія вярнуліся на Радзіму, пайшлі з жыцця з-за наступстваў вайны. Сёння мы схіляем галовы перад мацімаі і ўдавамі, – адзначыў старшыня абласной арганізацыі Беларускага саюза ветэранаў вайны ў Афганістане падпалкоўнік у адстаўцы Валер'ян Мацкевіч.
У мітынгу ля помніка воінам-інтэрнацыяналістам прынялі ўдзел член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Ірына Левковіч, кіраўніцтва Віцебска, прадстаўнікі дзяржаўных структур, грамадскіх арганізацый, моладзь, жыхары абласнога цэнтра. Самае ганаровае месца занялі ветэраны афганскай вайны.
– Віцебск першым праводзіў у Афганістан салдат і афіцэраў 103-й гвардзейскай паветрана-дэсантнай дывізіі і лётчыкаў 339-га палка ваенна-транспартнай авіяцыі, і першыя пахоронкі з далёкай краіны таксама прыйшлі ў наш горад. Сёння воіны-афганцы перадаюць маладому пакаленню эстафету патрыятызму і баявога братэрства, сваім прыкладам вучаць быць адказнымі за лёс Айчыны, – падкрэсліў старшыня Віцебскага гарвыканкама Аляксей Героў.
– Я трапіў у лік першых чатырох экіпажаў, якія авалодвалі легендарным Іл-76 у віцебскім 339-м авіяпалку. На гэтым самалёце на працягу дзесяці гадоў мы дастаўлялі ў Афганістан дэсантнікаў, боепрыпасы. Самым цяжкім быў груз 200 – цынкавыя труны з загінулымі, якія мы вывозілі з Афганістана ў розныя куткі Савецкага Саюза, – успамінае падпалкоўнік у запасе Мікалай Стаціўка.
З партрэтамі воінаў, якія не вярнуліся з афганскай вайны, выстраіліся віцебскія кадэты. Шматлікія з іх звязваюць сваё будучае жыццё з арміяй. Марыць змяніць кадэцкія поганы на афіцэрскія і Аляксандр Шляхтуноў, дзядзька якога дэсантнік Уладзімір Піліпенка удзельнічаў у баявых дзеяннях.
На мітынгу паіменна ўспомнілі ўсіх, хто не вярнуўся з бою. У сумным спісе 160 імёнаў, якія адклікнуліся болем у сэрцах усіх, хто прыйшоў пакланіцца памяці воінаў, што выконвалі свой інтэрнацыянальны абавязак.